Gaza - pierwszy kontrolowany eksperyment technokracji

Podstawą technokracji jest zasada sformułowana przez jej twórców na Uniwersytecie Columbia w latach 30. XX wieku i dokumentowana przez dziesięciolecia: zastąpienie zarządzania politycznego zarządzaniem naukowym i technicznym, sprawowanym przez samowybierającą się elitę ekspertów.

Technokracja nie ogłasza się tyranią. Ogłasza się efektywnością. Przybywa z notatnikami, algorytmami i planami lepszej przyszłości. Gaza nie jest odbudowywana. Jest projektowana – od podstaw, na oczyszczonym terenie, przez klasę zarządzającą, która już zdecydowała, jakie społeczeństwo się tam wyłoni, kto będzie nim rządził, jakiej waluty będzie używać i jak będą monitorowani jego mieszkańcy.

32-stronicowy plan „Projektu Wschód Słońca”, opracowany przez Jareda Kushnera i Steve’a Witkoffa, formalnie zweryfikowany przez administrację Trumpa pod koniec 2025 roku, proponuje „dobrowolną” relokację 2,3 miliona mieszkańców Gazy, wyburzenie istniejących struktur miejskich oraz budowę od sześciu do ośmiu inteligentnych miast opartych na sztucznej inteligencji na oczyszczonym terenie. Plan obejmuje biometryczne punkty kontrolne kontrolujące przemieszczanie się ludności między strefami miejskimi, centrum produkcyjne i gospodarkę portową. To nie jest pomoc. To nie jest rozwój. To inżynieria społeczna na skalę terytorialną, wdrażana przez klasę zarządzającą, która rości sobie prawo do decydowania, jak powinno wyglądać życie 2,3 miliona ludzi – bez ich udziału w procesie projektowania.

Poziom monetarny w pełni uwidacznia technokratyczną architekturę. Rada Pokoju – prywatna instytucja odbudowy pod przewodnictwem Trumpa, która domaga się miliarda dolarów za stałe miejsce, jest dożywotnio kierowana przez Trumpa i posiada prawo weta – aktywnie rozważa stworzenie stablecoina powiązanego z dolarem dla powojennego systemu Gazy. Rozważany stablecoin jest strukturalnie i instytucjonalnie identyczny z USD1, emitowanym przez World Liberty Financial, którego współzałożycielem jest Steve Witkoff – ten sam człowiek, który jest zarówno wysłannikiem Trumpa na Bliski Wschód, jak i dyrektorem operacyjnym Rady. Konflikt interesów nie jest przypadkowy. Jest częścią architektury. Dyplomata kształtujący ramy polityczne Gazy jest współwłaścicielem infrastruktury finansowej, która ma zastąpić walutę Gazy.

USD1 to programowalny pieniądz: kontrolowany za pomocą inteligentnych kontraktów, cyfrowo monitorowany na poziomie transakcji przez prywatnego emitenta i operacyjnie zależny od infrastruktury portfela cyfrowego, która wymaga weryfikacji tożsamości. Na terytorium bez alternatywnego systemu monetarnego – bez funkcjonujących banków, bez gospodarki gotówkowej, bez relacji z bankami korespondenckimi – programowalny dolar prywatny nie jest wyborem oferowanym mieszkańcom Gazy. Jest to jedyna dostępna opcja. To właśnie definiująca cecha kontroli technokratycznej: alternatywy nie są zakazane; po prostu ich nie ma. Zarządzane środowisko sprawia, że zarządzana opcja jest jedyną racjonalną.

Infrastruktura nadzoru, która egzekwuje to zarządzanie, została już nazwana. Palantir Technologies i Oracle są zintegrowane z cywilno-wojskowym centrum koordynacji nadzorującym odbudowę Gazy, przy czym Palantir dostarcza platformy identyfikacji biometrycznej oparte na sztucznej inteligencji, a Oracle dostarcza infrastrukturę chmurową klasy wojskowej. Starlink zapewnia łączność na całym terytorium. Mieszkańcy planowanych inteligentnych miast przechodziliby przez biometryczne punkty kontrolne, które weryfikują uprawnienia bezpieczeństwa przed udzieleniem im dostępu do określonych stref.
Korespondent Al-Dżaziry opisał plany jako: „Laboratorium państwowego nadzoru”. Metafora laboratorium nie jest retoryczna. Dokładnie opisuje, czym ma być całkowicie nadzorowane, od podstaw budowane miasto-państwo.

Wizja odbudowy Jareda Kushnera warta 70 miliardów dolarów – 180 wieżowców, centra danych, nowoczesna produkcja, tokenizowane instrumenty inwestycyjne w nieruchomości – nie jest planem rozwoju dla mieszkańców Gazy. To teza inwestycyjna, która wykorzystuje położenie geograficzne Gazy i wykarczowane tereny jako surowiec, a jej ludność jako skrępowaną siłę roboczą i bazę konsumentów dla systemu zbudowanego na ich zniszczonych domach. Globalni inwestorzy nabywający tokeny aktywów WLF reprezentujące przychody z kredytów budowlanych w Gazie – rozliczane w dolarach amerykańskich, audytowane przez BitGo Bank & Trust i zgodne z ustawami GENIUS Act i Clarity Act – są prawdziwymi beneficjentami ekonomicznymi. Mieszkańcy Gazy nie są klientami odbudowy. Są jej podmiotami administrowanymi.

To jest struktura władzy, której technokracja zawsze wymagała: niewielka, technicznie kompetentna, finansowo powiązana klasa zarządzająca, podejmująca decyzje dotyczące zasobów w imieniu większej populacji, która nie ma środków, kapitału ani dostępu instytucjonalnego, by kwestionować te decyzje. Lista członków Rady Pokoju potwierdza tę klasę: Kushner, Witkoff, aktywa państwowe ZEA za pośrednictwem szejka Tahnoona (właściciela WLF w 49%), Tony Blair oraz stany z miliardem dolarów na mandat. Ludność objęta administracją – 2,3 miliona przesiedleńców, ubogich i zależnych finansowo mieszkańców Gazy – nie ma mandatu, prawa głosu ani prawa weta.

Mesjanistyczna oprawa, udokumentowana w niedawnym artykule Leo Hohmanna „Czy Donald Trump jest «Księciem Pokoju», czy uzurpatorem?”, chroni tę architekturę przed konwencjonalną krytyką polityczną. Trump został nazwany „Księciem Pokoju” przez Fundację Dziedzictwa Izraela, zanim jeszcze Rada Pokoju przyjęła jego imię. Statut Rady powołuje się na pokój jako swój mandat, ale nie zawiera mechanizmu odpowiedzialności. Krytycy Rady sprzeciwiają się pokojowi. Krytycy dolara amerykańskiego w Strefie Gazy sprzeciwiają się odbudowie gospodarczej zdewastowanego narodu. Język dobroczynności jest polityczną bronią projektu technokratycznego – zawsze nim był, od „naukowego zarządzania” Nowego Ładu, przez „ramowe ramy rozwoju” Banku Światowego, po „kapitalizm interesariuszy” Światowego Forum Ekonomicznego.

Nowością w Gazie jest kompletność eksperymentu. Żadna wcześniejsza inicjatywa technokratyczna nie kontrolowała jednocześnie poziomu waluty (USD1), poziomu inwestycji (tokeny aktywów WLF), poziomu rządowego (Rada Pokoju), poziomu nadzoru (biometria Palantir/Oracle), poziomu łączności (Starlink), poziomu dyplomatycznego (Witkoff jako wysłannik) i poziomu fizycznego projektu (Projekt Sunrise Smart Cities) na określonym terytorium, zarządzanym przez powiązaną sieć powiązanych finansowo podmiotów prywatnych pod religijnym i politycznym zwierzchnictwem jednego człowieka.

Twórcy technokracji marzyli o północnoamerykańskiej sieci energetycznej, zarządzanej przez naukowców i inżynierów, wolnej od nieefektywności demokratycznej polityki. Trudno im było sobie wyobrazić, że pierwsze pełne wdrożenie ich systemu nastąpi na Bliskim Wschodzie, na 365 kilometrach kwadratowych gruzów, odzianych w język pokoju.
Gaza nie jest przyszłością odbudowy. Jest prototypem globalnej technokracji.
Patrick Wood

Patrick Wood jest amerykańskim ekonomistą, analitykiem finansowym, konstytucjonalistą i pisarzem. Zajmuje się politykami ONZ, zrównoważonym rozwojem i historyczną technokracją.

Za: https://www.technocracy.news/gaza-emerges-as-the-first-controlled-experiment-for-technocracy/