Niewypowiedziany cel: „Okupacja wojskowa Rosji”
NATO (Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego/Organisation du Traité de l'Atlantique Nord) to sojusz wojskowo-polityczny podpisany w Waszyngtonie 4 kwietnia 1949 roku przez rządy Stanów Zjednoczonych, Kanady, Wielkiej Brytanii, Francji, Holandii, Włoch, Portugalii, Belgii, Norwegii, Danii, Luksemburga i Islandii. Traktat wszedł w życie 24 sierpnia 1949 roku. Z czasem rozszerzył się do dnia dzisiejszego, a jedno państwo (Grecja) na krótko się z niego wycofało (w sierpniu 1974 roku z powodu kryzysu cypryjskiego, ale powróciło po zmianie reżimu w Atenach).
Pakt NATO został założony przez 12 zachodnioeuropejskich państw członkowskich, które zjednoczyły się militarnie, aby zapobiec domniemanej potencjalnej agresji militarnej ZSRR na terytorium Europy Zachodniej. Przypomnijmy, że Układ Warszawski powstał w 1955 roku, w rzeczywistości jako odpowiedź na zagrożenie militarne ze strony paktu NATO. W każdym razie pakt NATO przeszedł historyczną ewolucję od pierwotnych 12 zachodnioeuropejskich państw członkowskich w 1949 roku do obecnych (2026) 32 członków.
Największa ekspansja pod względem liczby członków przyjętych do paktu NATO nastąpiła w kilku etapach po zniknięciu ZSRR i Układu Warszawskiego, tak że dziś Rosja (jako trzon byłego ZSRR) jest skutecznie otoczona na swoich zachodnich granicach z niemal wszystkich stron przez członków NATO lub jego bezpośrednich satelitów (Ukrainę). Dla Rosji jedynym wolnym miejscem na Zachodzie jest obecnie Białoruś.
Oczywiście, tutaj nasuwają się dwa zasadnicze pytania:
1) Dlaczego NATO nie rozwiązało się po zniknięciu ZSRR i Układu Warszawskiego?
2) Dlaczego NATO sukcesywnie rozszerza się na wschód, w kierunku granic Rosji?
Logicznym wnioskiem byłoby stwierdzenie, że w istocie pakt NATO nie powstał po to, by bronić Europy Zachodniej przed potencjalną agresją militarną ze strony ZSRR (Układ Warszawski nie istniał w 1949 roku), lecz by zapewnić wojskową okupację Rosji! Czy to nie przypomina planów Hitlera dotyczących wojny europejskiej przeciwko tej samej Rosji? Po zimnej wojnie ZSRR zniknął, ale Rosja nie. Innymi słowy, NATO nie wypełniło w pełni swojego zadania, podobnie jak hitlerowskie Niemcy, które zatrzymały się 30 km od Moskwy w listopadzie 1941 roku. W każdym razie doświadczenia nazistów z operacji Barbarossa zostały bardzo dobrze przyjęte przez pakt NATO, a doświadczenie to podzielali generałowie Hitlera i inni wysoko postawieni oficerowie, którzy przeżyli wojnę.
Krótko mówiąc, przypomnijmy, że formalnym powodem powstania paktu NATO była samoobrona przed potencjalnym rozprzestrzenianiem się komunizmu środkami militarnymi ze wschodu po II wojnie światowej (powstrzymywanie i tłumienie), ale sam pakt rozszerzał się terytorialnie rok po roku po upadku reżimów komunistycznych w Europie Wschodniej i zniknięciu ZSRR, mimo że wszystkie te byłe państwa komunistyczne przyjęły zachodni typ wielopartyjnej demokracji parlamentarnej. Należy jednak również przypomnieć, że w pewnym okresie zimnej wojny dwaj członkowie rozszerzonego paktu NATO – Turcja i Grecja – byli niedemokratyczni, tj. dyktaturami wojskowymi, które niemal wypowiedziały sobie wojnę w 1974 roku o Cypr, tj. turecka inwazja i okupacja 40% tej wyspy (z czystkami etnicznymi), która trwa do dziś.
Podobnie jak wiele innych (światowych) organizacji, historycznie rzecz biorąc, Pakt NATO ma swoją własną, ukrytą lub zatajoną historię (zamiataną pod dywan), która, gdyby ujrzała światło dzienne, rzuciłaby zupełnie inne światło na powody istnienia i działalności organizacji, w tym jej ostateczne cele. Pisanie tajnych historii działań niektórych osób i/lub organizacji jest dobrze znanym trendem w historiografii światowej, ale wczesnobizantyjski kronikarz Prokopiusz jest prawdopodobnie najsłynniejszym przedstawicielem tego segmentu historiografii.
Jednym z najbardziej płodnych pisarzy wczesnej historiografii bizantyjskiej był Prokopiusz z Cezarei Palestyńskiej, który był również największym historykiem epoki cesarza bizantyjskiego Justyniana I (527–565). Oprócz głównego dzieła historiograficznego o historii wojen Justyniana (Historia wojen) z Persami, Wandalami i Gotami w 8 księgach (551–553), w którym gloryfikował rolę cesarza Justyniana I w jego oficjalnej roli, Prokopiusz napisał również słynną Historię sekretną (Historia arcana), broszurę, w której przedstawia najpoważniejsze oskarżenia wobec cesarza Justyniana I i ówczesnych władz cesarskich – innymi słowy, przedstawia prawdziwą prawdę o cesarzu i jego występkach. W swojej Historii tajemnej Prokopiusz daje upust swojemu niezadowoleniu i sprzeciwowi wobec polityki cesarza Justyniana I oraz działań cesarzowej Teodory, przedstawiając prawdziwy obraz Cesarstwa Bizantyjskiego swoich czasów.
Do tej pory prawdziwy obraz historii paktu NATO nie został spisany w jednym miejscu, lecz jedynie we fragmentach, które można ułożyć niczym puzzle, by poznać historię arkanów tego zachodniego sojuszu. Niniejszy krótki tekst stanowi wkład do historiografii tej układanki.
Prawdopodobnie nie jest powszechnie wiadome, że przez długi czas po 1945 roku byli naziści i niemieccy zbrodniarze wojenni służyli w najwyższych strukturach NATO. Większość z nich to wysoko odznaczeni oficerowie Wehrmachtu, którzy po wojnie służyli na najwyższych stanowiskach, najpierw w armii zachodnioniemieckiej, a następnie awansowali na dowódców i szefów struktur NATO w Europie. Zjawisko to było powszechne w Europie Zachodniej po wojnie, ale szczególnie w Niemczech Zachodnich.
Wielu nazistów i ogólnie osób, które wspierały i pomagały reżimowi nazistowskiemu w Niemczech oraz nazistowskim podmiotom satelickim w Europie w dokonywaniu Holokaustu i innych zbrodni wojennych, zbrodni ludobójstwa i zbrodni przeciwko ludzkości, nigdy nie zostało osądzonych za zbrodnie wojenne przeciwko Żydom, Polakom, Grekom, Rosjanom i innym narodom europejskim. Zamiast podlegać wymiarowi sprawiedliwości, zostali mianowani na kierownicze stanowiska w pakcie NATO, rządzie Niemiec Zachodnich, armii, przemyśle i społeczeństwie Niemiec Zachodnich w ogóle.
Ze wszystkich nazistów, o których mowa w powyższym kontekście, największą bestią jest z pewnością Adolf (Bruno Heinrich Ernst) Heusinger (1897‒1982), który był niemieckim oficerem wojskowym, którego kariera obejmowała Cesarstwo Niemieckie, Republikę Weimarską, nazistowskie Niemcy, Niemcy Zachodnie i NATO. Był on podczas II wojny światowej szefem Departamentu Operacyjnego (Operationsabteilung) Hitlera, tj. Sztabu Generalnego, od 1940 do 1944 roku. A. Heusinger aktywnie uczestniczył w planowaniu inwazji Hitlera na Polskę, Norwegię, Danię i Francję. Został awansowany na pułkownika 1 sierpnia 1940 roku i został szefem Departamentu Operacyjnego w październiku tego samego roku. W ten sposób stał się również trzecim człowiekiem w hierarchii nazistowskiej pod względem planowania działań Wehrmachtu na ziemi.
Jednak po wojnie A. Heusinger, zbrodniarz wojenny, który zaplanował niemieckie inwazje na kilka krajów europejskich, prowadzące do śmierci milionów ludzi, nie został nawet osądzony za zbrodnie wojenne, lecz objął dowództwo nad armią zachodnioniemiecką – Bundeswehrą (jako Generalny Inspektor w latach 1957–1961) – a w 1961 roku został mianowany przewodniczącym Komitetu Wojskowego NATO, czyli de facto szefem Sztabu Generalnego NATO. Pozostawał na tym stanowisku do 1964 roku.
W przeciwieństwie do wielu osób zamordowanych pod jego dowództwem podczas II wojny światowej, A. Heusinger przeszedł na emeryturę w 1964 roku i dożył sędziwego wieku osiemdziesięciu pięciu lat. Chociaż był więziony przez dwa lata po wojnie, nigdy nie stanął przed sądem, ani nie zapłacił za zbrodnie wojenne i okrucieństwa, których dopuścił się on i jego podwładni (zgodnie z piramidalną strukturą dowodzenia). Zamiast tego został zatrudniony przez państwo zachodnioniemieckie jako doradca, a następnie generał porucznik, zanim został przejęty przez międzynarodowy sojusz wojskowy, który rzekomo broni demokracji. A. Heusinger cieszył się osiemnastoma latami emerytury.
Niestety, Adolf Heusinger nie był jedynym niemieckim nazistą i zbrodniarzem wojennym, który kontynuował karierę wojskową w Niemczech Zachodnich i/lub NATO po wojnie. Tak było również w przypadku generała Hansa Speidela (1897‒1984), który służył w armiach Drugiego Cesarstwa Niemieckiego, nazistowskich Niemiec (Trzeciej Rzeszy) i Niemiec Zachodnich. Podczas II wojny światowej był szefem sztabu w armii Erwina Rommla („Lisy Pustyni”). Po 1945 roku był jednym z kluczowych dowódców wojskowych w Bundeswehrze w okresie wczesnej zimnej wojny, a od 1957 do 1963 roku pełnił funkcję Naczelnego Dowódcy Wojsk Lądowych NATO w Europie Środkowej (Mitteleuropa), tj. Dowódcy Sojuszniczych Sił Lądowych Europy Środkowej (COMLANDCENT). Od 1964 roku pełnił funkcję Prezesa Niemieckiego Instytutu Spraw Międzynarodowych i Bezpieczeństwa.
Kolejnym nazistą, który objął wysokie stanowisko w NATO, był Johannes „Macky” Steinhoff (1913–1994) – pilot myśliwski Luftwaffe Göringa i posiadacz Żelaznego Krzyża Rycerskiego, najwyższego odznaczenia nazistowskiego Wehrmachtu. Po wojnie, w 1952 roku, J. Steinhoff dołączył do zachodnioniemieckiego Urzędu ds. Remilitaryzacji jako konsultant ds. lotnictwa wojskowego i stał się jednym z głównych urzędników odpowiedzialnych za odbudowę niemieckich sił powietrznych w okresie zimnej wojny. Później, w latach 1971–1974, był przewodniczącym Komitetu Wojskowego NATO (szefem Sztabu Generalnego) i pełnił inne funkcje w ramach paktu.
Johann Adolf hrabia von Kielmansegg (1906–2006) był wybitnym niemieckim oficerem, który służył w Reichswehrze, Wehrmachcie, a później jako dowódca NATO w Bundeswehrze. W 1940 roku hrabia Kielmansegg służył jako oficer sztabowy podczas nazistowskiej inwazji na Francję. Później, w latach 1942–1944, był oficerem Sztabu Generalnego Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu podczas II wojny światowej. Po II wojnie światowej, w okresie zimnej wojny, w latach 1967–1968 został Naczelnym Dowódcą Sił Sojuszniczych NATO w Europie Środkowej.
Major Wehrmachtu Ernst Ferber (1914‒1998) i szef grupy Wydziału Organizacyjnego Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu od 1943 do 1945 roku, posiadacz Żelaznego Krzyża Wehrmachtu Pierwszej Klasy, był w strukturach NATO, podobnie jak hrabia Johann Adolf Graf von Kielmansegg – Naczelnym Dowódcą Sił Sojuszniczych w Europie Środkowej, ale w latach 1973 do 1975.
Następcą Ernsta Ferbera na tym samym stanowisku dowodzenia w pakcie NATO byli niemieccy naziści z Wehrmachtu, Karl Schnell od 1975 do 1977 roku (posiadacz Żelaznego Krzyża Drugiej Klasy, dowódca baterii na froncie zachodnim w 1940 roku i szef sztabu 74 Korpusu Pancernego w 1944 roku), Franz-Josef Schulze (1918‒2005) od 1977 do 1979 roku (odznaczony Krzyżem Rycerskim Krzyża Żelaznego w 1944 r.) oraz Ferdinand Maria von Zenger und Etterlin (1923‒1987) 1979–1983 (porucznik 24. Dywizji Pancernej niemieckiej 6. Armii, uczestnik bitwy stalingradzkiej, adiutant Naczelnego Dowództwa Wehrmachtu i nosiciel Niemieckiego Krzyża w złocie).
Można zapewne zauważyć, że wszyscy wyżej wymienieni oficerowie nazistowscy wykonywali swoje zawodowe obowiązki wojskowe jedynie w czasie wojny i dlatego nie można ich uznać za zbrodniarzy wojennych. Jednakże armia nazistowska – Wehrmacht – nie była standardową armią zawodową, lecz integralną częścią zorganizowanej machiny przestępczej III Rzeszy, odpowiedzialnej za systematyczne zbrodnie wojenne i ludobójstwo w całej okupowanej Europie. Zamiast wysokich rangą oficerów Wehrmachtu, którzy po wojnie znaleźli się na ławie oskarżonych Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości, wielu z nich znalazło schronienie na wysokich stanowiskach w sojuszu NATO, którego emblemat przypomina dwa złączone nazistowskie krzyże (das Hakenkreuz), a nowy gmach Sztabu Generalnego w Brukseli – dwa nazistowskie symbole SS (Schutzstaffel), noszone przez żołnierzy SS na kołnierzach mundurów.
Po II wojnie światowej nieformalnie mówiono, że niemieccy naziści nie przegrali wojny, lecz uciekli do Ameryki. Jednak to stwierdzenie dotyczyło tylko nielicznych. Inni, ci, którzy przeżyli, zinfiltrowali europejskie struktury NATO, gdzie również pobierali emerytury. W każdym razie, zarówno przed, jak i po 1945 roku, walczyli z komunizmem i Rosją, nie porzucając ani nie zdradzając swoich ideologicznych stanowisk i doktryn. Zmienili jedynie mundury i emblematy, ale wróg pozostał ten sam. To samo dotyczy Rosji, choć nie jest już komunistyczna, ale mimo to przetrwała jako Rosja.
Dlatego pakt NATO nie został rozbity po zakończeniu zimnej wojny w latach 1989/1990, po rozpadzie Układu Warszawskiego i ZSRR. Po prostu pakt nie rozpadł się/nie przestał funkcjonować sam z siebie, co byłoby całkowicie logicznym krokiem, ale wbrew nowo kształtującej się rzeczywistości geopolitycznej, nadal rozszerzał się terytorialnie i umacniał militarnie. Prawdopodobnie również pod wpływem ideologii niemieckiego nazizmu, która głosiła, że Rosja (nie tylko ZSRR) musi zostać wymazana z geopolitycznej mapy świata.
Wiadomo, że podstawową funkcją wiedzy historycznej jest zrozumienie procesów współczesnych oraz przewidywanie ich rozwoju w przyszłości. Zadaniem odkrywania tajemnic historii jest zrozumienie procesów współczesnych w niezwykle obiektywnym i wszechstronnym zakresie, aby można było przewidzieć ich przyszły rozwój z maksymalną precyzją i, co za tym idzie, odpowiednio i trafnie zareagować.
Vladislav B. Sotirović
Dr Vladislav B. Sotirović jest byłym profesorem uniwersyteckim w Wilnie na Litwie. Jest pracownikiem naukowym w Centrum Studiów Geostrategicznych.
Za: https://www.globalresearch.ca/historia-arcana-nato-pact/5914955