Nauka i sztuka (el)
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 77
W Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi do 12.04.26 trwa wystawa prac zakwalifikowanych do 18 Międzynarodowego Triennale Tkaniny – największego i najstarszego na świecie wydarzenia poświęconego sztuce tkaniny współczesnej.
Ta edycja konkursu ma szczególny wymiar – Triennale obchodzi swoje pięćdziesięciolecie i w ciągu pół wieku historii ugruntowało swoją pozycję jako jedno z najważniejszych forów artystycznego dialogu ponad granicami.
Temat tegorocznego Triennale „Dekonstrukcja/Rekonstrukcja” odzwierciedla napięcia i przemiany współczesnego świata – zarówno w sferze społecznej, jak i kulturowej. To temat, który nie tylko nawiązuje do aktualnych problemów – redefinicji norm, systemów wartości czy tożsamości – ale też wpisuje się w szerszy dyskurs filozoficzny. Dekonstrukcję przecież rozumiemy jako sposób krytycznego czytania rzeczywistości, który otwiera pole dla nowych narracji.
Tkanina jako sejsmograf zmian
Od początku swojego istnienia łódzkie Triennale było wrażliwym „sejsmografem” przemian – zarówno w sztuce, jak i w świecie. Organizowane od lat 70. XX wieku stanowiło przestrzeń integracji artystów z różnych stron globu. Dziś, w epoce nowych napięć politycznych i społecznych, tkanina podkreśla swoje znaczenie jako medium, które najpełniej opowiada o wspólnotach, pamięci, migracjach, roli kobiet, tożsamości i poszukiwaniu nowego porządku.
Materia tkaniny – intymna i wspólnotowa zarazem – okazuje się idealnym językiem do rozmowy o problemach globalnych. Jak pokazują prace zgłoszone na tegoroczne Triennale, dekonstrukcja i rekonstrukcja nie są tylko procesami artystycznymi, ale metaforami współczesnego świata: od redefinicji pojęcia domu przez doświadczenie migracyjne, po emancypację kobiet i budowanie inkluzywnych wspólnot.
50 lat w dialogu ze światem
Międzynarodowe Triennale Tkaniny powstało z inicjatywy Centralnego Muzeum Włókiennictwa w Łodzi i od 1975 roku gromadzi twórców z całego świata. Każda edycja jest przeglądem najnowszych zjawisk w sztuce tkaniny, a jednocześnie świadectwem tego, jak zmienia się społeczeństwo, kultura i język artystyczny.
Każda kolejna edycja ukazuje różnorodność perspektyw i coraz odważniej podejmuje trudne tematy. Dzięki temu wystawa jest zawsze prezentacją artystycznych poszukiwań oraz przestrzenią wymiany doświadczeń, refleksji i wspólnego opowiadania o współczesności.
Kuratorki: Marta Kowalewska i Bukola Oyebode-Westerhuis
Więcej - https://cmwl.pl/public/informacje/18-miedzynarodowe-triennale-tkaniny,451
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 69
W BWA w Katowicach do 15.02.26 można oglądać wystawę pokonkursową 29 Biennale Plakatu Polskiego.
O czym szumią wierzby, a o czym szepcze plakat? A właściwie o czym krzyczy, o co pyta? Tak naprawdę po co nam jeszcze w XXI wieku coś takiego jak plakat? Przecież w dobie zaawansowanych animacji, motion designu i rozkwitu nowych mediów ten staroświecki afisz – skrawek sztuki projektowania na papierze – to chyba anachronizm. Plakat nie drga, nie świeci, teoretycznie jest bezdźwięczny, choć w zasadzie powinien śpiewać i śpiewa, czasem krzyczy, łapie za oko, uwodzi formą, literą, przekazem.
Archaiczna sztuka na papierze nadal wywołuje wypieki na twarzach miłośników, twórców, kolekcjonerów. W technologicznym do bólu świecie wciąż przystajemy nad skrawkiem sztuki, który łopocze jak motyl na słupie ogłoszeniowym i zwiastuje dobre nowiny, wydarzenia, zwraca uwagę na problem. Rzeczywistość zmienia się jak szkiełka w kalejdoskopie, a plakat wciąż jest potrzebny zarówno odbiorcom, jak i twórcom.
Plakat przeszedł długą drogę od bycia obwieszczeniem, narzędziem reklamy po oręż w walce o lepszy świat. Teraz jest ten czas, gdy plakat może pełnić te wszystkie funkcje, bo mu wolno. Wolno mu być dziełem sztuki, kwintesencją designu, wolno mu być poetyckim, ilustracyjnym, syntetycznym lub nonszalancko lapidarnym. Kluczem jest różnorodność, i to jest właśnie siła współczesnego plakatu, który poza bogactwem formalnym wciąż jest przede wszystkim komunikatem.
Oto rozstrzygnięto kolejne – 29. już Biennale Plakatu Polskiego. Liczba prac, które nadesłano do katowickiego BWA jest imponująca. Po raz kolejny młodzi twórcy spotykają mistrzów, a ściany galerii rozśpiewały się plakatem. Po raz kolejny jest to święto i wzajemna inspiracja. Plakat łączy i niech tak zostanie!
Monika Starowicz, Katarzyna Gawrych-Olender — kuratorki 29BPP
- Autor: red.
- Odsłon: 6308
„Cień" to projekt Łukasza Skąpskiego, który równa w „prawach odbiorców sztuki" osoby widzące i niewidzące. Tym, którzy widzą, umożliwia doświadczenie zupełnego mroku, poruszania się w nim niesamodzielnie, bycia zdanym na łaskę innych. Osoby ze zdrowym wzrokiem rzadko poruszają się w kompletnych ciemnościach. Zawsze znajdzie się jakieś światło - zapałka czy ekran telefonu komórkowego. Spróbujcie więc sami przejść 30 metrów w zupełnej ciemności.
- Autor: ANNA LESZKOWSKA
- Odsłon: 3518
Do 26 stycznia 2014 można oglądać w krakowskim Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK wystawę pn. Potrzeba wolności. Sztuka europejska po 1945 roku.
Na wystawie prezentowane są głównie prace wideo powstałe w ciągu ostatniego półwiecza. Ich autorami jest 47 artystów z 17 krajów europejskich. Różnorodność wypowiedzi artystycznych i tematów, które poruszają, ukazana jest w 12 rozdziałach, na które dzieli się wystawa: Sąd rozumu, Jesteśmy rewolucją, Podróż do Krainy Czarów, Ciemność w samo południe, Realia polityki, Niepewność wolności, 99 centów, Sto lat, Światy, w których można żyć, Inna przestrzeń, Samodoświadczenie – badając granice, Świat w naszych umysłach.
Prezentowane prace tworzą społeczno-polityczny krajobraz współczesnej Europy i problemów, z którymi się ona boryka. Wystawa stawia pytania o to, jak jednostka pragnie żyć, w jaki sposób próbuje rozliczyć się z historią, czy też jak zachowuje się w obliczu autorytarnych rządów. Pokazuje, jak artyści demaskują społeczne tabu. Odnosi się również do polityki rządów i ich obowiązku zapewnienia bezpieczeństwa społeczeństwu.
Wystawie towarzyszy polsko-angielski katalog. Autorami tekstów w nim publikowanych są: Zygmunt Bauman, Monika Flacke, Thorbjørn Jagland, Maria Anna Potocka.
Projekt został zainicjowany i jest koordynowany przez Deutsches Historisches Museum w Berlinie, w którym jesienią 2012 roku zaprezentowano pierwszą odsłonę wystawy. Kolejne miały miejsce w Mediolanie (Palazzo Reale) i Tallinnie (Eesti Kunstimuuseum – Kumu Kunstimuuseum). W Krakowie prezentowana jest nowa wersja projektu, w którym główną rolę odgrywają prace wideo, uzupełnione o fotografie.
Więcej - http://www.mocak.pl/potrzeba-wolnosci