Nauka i sztuka (el)

Autor: ANNA LESZKOWSKA

Opublikowano: 28 grudzień 2011

Odsłon: 4115

Od 16 grudnia 2011 roku do 12 lutego 2012 roku w Centrum Sztuki Współczesnej Znaki Czasu w Toruniu można oglądać wystawę z okazji 100-lecia Związku Polskich Artystów Plastyków pn. 622 Upadki Bunga. Po raz pierwszy w murach toruńskiego CSW zostanie tak szeroko przedstawione środowisko artystów związanych z Toruniem.

Będzie to wyjątkowa i niepowtarzalna okazja, by prześledzić m.in. bogatą historię Okręgu Toruńskiego ZPAP, kulturalnego życia Torunia, by zapoznać się z portretami i autoportretami historycznych postaci związanych z naszym miastem i jego okolicami. Będzie to również sposobność odbycia niezwykłej podróży przez subiektywne pejzaże wyobraźni artystów, ich różne formy ekspresji i wizje artystyczne, ale nie tylko.

Bazując między innymi na kolekcji Centrum Sztuki Współczesnej w Toruniu (zainicjowanej w 2008 roku), podczas wystawy 622 Upadki Bunga zostanie zaprezentowane szerokie spectrum prac artystów tworzących na przestrzeni minionego stulecia, w tym współczesnych, którzy byli lub nadal są związani z Toruniem i jego regionem. Będzie to próba opowiedzenia złożonej i bogatej historii Związku oraz życia niektórych z jego najwybitniejszych członków. Dlatego też swoista ścieżka sztuki i ścieżka artysty stanowią pośrednio główny temat tejże ekspozycji.
Droga artysty była opisywana na wiele sposobów, ale jednym z najbardziej żywych pozostaje wciąż debiutancka powieść Witkacego 622 Upadki Bunga, która cytowana jest w tym miejscu zarówno jako metaforyczna rama, jak i źródło inspiracji. Osobista i artystyczna droga Witkacego przecięła Toruń, podobnie jak w przypadku wielu innych znakomitych artystów, teoretyków, poetów i pisarzy. Jako że wnieśli oni istotny wkład w to intelektualne i kulturalne środowisko miasta, zostaną zaprezentowani w historycznej części wystawy.
Rozpoczynając od tej historycznej perspektywy początku XX wieku, wystawa będzie rozwijać się jako przestrzenna i czasowa podróż przez wielość form artystycznego wyrazu, przez różnorodność języków i tematów podejmowanych w sztuce. Będzie można zapoznać się z nimi poprzez prace około 100 artystów związanych z Toruniem: byłych i obecnych członków ZPAP, wykładowców Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, czy osób, które przyczyniły się do rozwoju UMK, a także tych, którzy wnieśli znaczący wkład w życie intelektualne i kulturalne miasta.

Podróż ta prowadzić nas będzie także przez różnorodność form, za pomocą których sztuka może definiować siebie: jako przestrzeń, w której fantazja staje się wyzwolona, jako pole, w którym zostają wyrażone emocje i stany umysłu, jako instrument służący do kondensowania czasu i przechowywania wspomnień. Równolegle do wskazanych, tematycznych rozdziałów, podczas wystawy ukazana zostanie także wielość dyscyplin artystycznych, takich jak malarstwo, rzeźba, grafika, rysunek, instalacje, czy sztuka performance. Będziemy mieli niespotykaną okazję do zapoznania się z różnymi sposobami, poprzez które język artystyczny dąży do odnowienia się w celu ponownego zdefiniowania granic sztuki i połączenia jej z innymi dziedzinami naszej rzeczywistości społecznej.

Wystawie 622 Upadki Bunga towarzyszyć będzie wydanie katalogu, który będzie się składał z tekstów poświęconych dawnej i najnowszej historii Związku i Toruniowi jako środowisku kulturalnemu i artystycznemu.
Www.csw.torun.pl

Autor: Małgorzata Wróblewska Markiewicz

Opublikowano: 28 październik 2014

Odsłon: 3737

W Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi od 29.10.2014 do 4. 01. 2015 można oglądać wystawę pokazującą dorobek 65 lat Cepelii.

 

Historia wystaw prezentujących dorobek Cepelii w Centralnym Muzeum Włókiennictwa jest wyjątkowo długa. Rozpoczęła ją ekspozycja, jeszcze w ramach Działu Tkactwa, w 1954 roku. Wielokrotnie przedstawiano rękodzieło tkackie, rzeźbę, zabawki, ubiory; twórczość projektantów związanych z Cepelią i pojedyncze spółdzielnie. Od lat 70. regularnie gościły przeglądy z cyklu: „Tkanina artystyczna Cepelii”. Od 1990 Muzeum świętuje  kolejne jej jubileusze.

Pięć lat temu, na 60-lecie Cepelii, przygotowany został barwny i przekrojowy pokaz. W roku ubiegłym, na wystawie „Sztuka z ognia” - słynna ceramika z Bolesławca wraz z kolekcją użytkowo-dekoracyjnych lnów, ze zbioru Działu Tkanin Ludowych.

Tym razem, z muzealnej kolekcji wybrano zespół kilimów, gobelinów, haftów i dywanów, gromadzonych od 1960 roku w Dziale Tkaniny Artystycznej.

Towarzyszą im – wypożyczone z rąk prywatnych – pojedyncze meble i domowe utensylia: zydelki, ławy, krzesła, stoliki, świeczniki, lustra, kompozycje zdobnicze. Zaprojektowane i wykonane z myślą o wyposażeniu wnętrz, dekorują je do dzisiaj. Co więcej, od pewnego czasu są przedmiotem kolekcjonerskich pasji. To istotny sygnał, informujący o niegasnącej fascynacji ludowością. Niesione przez nią formy, kolory, materie są po prostu atrakcyjne plastycznie.

Nic zatem dziwnego, że czerpanie z folkloru jest często bliskie projektantom młodego pokolenia. Wystarczy przypomnieć żywe zainteresowanie krakowskim festiwalem etnodizajnu i sukcesy na europejskich pokazach nowoczesnego wzornictwa (np. nagroda RED Dot w Essen w 2008 dla dywanu mohohej!DIA czy nagroda w konkursie „must have” na 5 Łódź Design Festival w 2011 dla dywanu Pasanka).

I tu warto wspomnieć, iż na konkurs „Pamiątka z Polski”, ogłoszony przez Cepelię w 2009, napłynęło blisko 1000 zgłoszeń, zaś rezultaty konkursu „Tkanina wraca” (na projekt kilimu, gobelinu i dywanu), współorganizowanego wraz Akademią Sztuk Pięknych w Łodzi i Centralnym Muzeum Włókiennictwa, pokazano w Muzeum na przełomie lat 2012 i 2013. Również w 2013 ukazała się publikacja „Ludowość na sprzedaż”, traktująca o fenomenie, jakim w XX wieku było polskie wzornictwo, wnętrzarstwo i moda inspirowane sztuką i rękodziełem ludowym, omawiająca przy tym różnorodne konteksty powstania tzw. cepeliowskiego stylu.
 

O jego związkach z tkaniną opowiada muzealna kolekcja, pozyskana z cepeliowskich zakładów wzorcowych i spółdzielni rękodzielniczych w Żywcu, Nowym Targu, Zakopanem, Makowie Podhalańskim, Krakowie, Bobowej, Poznaniu, Czechowicach-Dziedzicach i w Opolu. Dominują kilimy, bo to one od początku stanowiły mocny akcent cepeliowskich propozycji (dekadę później dołączyły barwne gobeliny).

Kilimy nagradzano na Targach Rękodzieła Artystycznego w Monachium i na  światowym konkursie tkanin, zorganizowanym przez amerykański Instytut Projektantów Wnętrz (AID) w 1962 roku. Rok później pisano: „3 polskie projekty wygrywają AID 1963”. Medalistkami były Maria Bujakowa, Maria Łaszkiewicz i Aleksandra Lewińska (uhonorowany kilim Lewińskiej jest na wystawie).
To wówczas, po obejrzeniu polskich tkanin w nowojorskim sklepie Cepelii (przy 5th Avenue!) dziennikarz z popularnego magazynu „Cue” entuzjastycznie pisał: „bajeczna kolekcja”, a kilimy postrzegał jako „nowoczesny element dekoracyjny ścian w mieszkaniu”. W tkaninach widziano sedno „polskiego stylu”. Z początkiem lat 60. ten styl był „rozpisany” na przeszło 500 kilimowych wzorów, znajdujących nader chętnych nabywców. Takie były początki sukcesu.

65-lecie Cepelii przypada na okres kolejnej fali zainteresowania folklorem. Jest obecny we wzornictwie, modzie i w muzyce. Techniki rękodzielnicze egzaminują z zapałem młodzi, niemniej już mainstreamowi twórcy. W opozycji do masowej produkcji powraca moda na ręczne tkanie i haftowanie ludowych motywów, na kultywowanie – odkrywanych na nowo – dawnych technik rękodzielniczych./…/

Na wystawie pokazano blisko 60 tkanin z kolekcji Centralnego Muzeum Włókiennictwa oraz 40 sprzętów i utensyliów domowych, wykonanych w 17 spółdzielniach i zakładach wzorcowych Cepelii wg projektów: 
Jolanty Banaszkiewicz, Katarzyny Boruch Czyż, Anny Brokowskiej, Marii Bujakowej, Hanny Czajkowskiej, Ewy Fortuny, Heleny Gałkowskiej, Barbary Grabowskiej, Piotra Grabowskiego, Marii Janowskiej, Ewy Januszkowskiej, Irminy Jasek-Flanczewskiej, Bogusława Kamińskiego, Haliny Karpińskiej-Kintopf, Marii Ledkiewicz-Wodnickiej, Aleksandry Lewińskiej, Mieczysława Magiery, Małgorzaty Medweckiej, Anny Michniewicz, Danuty Michno, Jolanty Owidzkiej, Urszuli Plewki-Schmidt, Aleksandry Ramułt, Krystyny Szrekinger, Heleny Walczak oraz Franciszka Aplewicza, Heleny Bukowskiej, Zofii Czasznickiej, Wandy Gengi, Henryka Grunwalda, Haliny Jastrzębowskiej, Danuty Jaworskiej-Thomas, Józefa Kulona, Hanny Lachert, Zygmunta Majchrzaka, Elżbiety Misztal-Rolke, Andrzeja Nehringa, Beaty Nehring, Olgierda Szlekysa, Władysława Wincze, Władysława Wołkowskiego i Wandy Zawidzkiej-Manteuffel.

Małgorzata Wróblewska Markiewicz

 

 Więcej - http://www.muzeumwlokiennictwa.pl/wernisaze/1/553,w-polskim-stylu-65-lat-cepelii.html

Autor: Anna Leszkowska

Opublikowano: 26 grudzień 2017

Odsłon: 1760

W Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi można oglądać wystawę prac Magdaleny Abakanowicz pn. Metamorfizm. Pierwsza jej odsłona będzie trwać do 1.04.18; druga – od 26.04. do 2.09.18.

Wystawa prezentuje dokonania jednej z najważniejszych artystek XX w., Magdaleny Abakanowicz. Celem jest ukazanie tych zagadnień jej twórczości, które najwyraźniej pokazywały rewolucyjne zmiany w języku sztuki wprowadzone przez artystkę.

Na całym świecie znane są jej miękkie, pełno przestrzenne formy zwane abakanami, rzeźby kształtowane z miękkiej materii, bądź te z brązu, wpisujące się w pejzaż. Jednak mało kto pamięta, że droga ku tym awangardowym dziełom ma swój początek w fascynacji artystki tkaniną.

Działając w obrębie tkaniny artystycznej, zdobywała międzynarodową sławę i uznanie. Jest zatem naturalne, że ekspozycja przypominająca źródła intelektualnych i twórczych sukcesów artystki, które tak pozytywnie zaważyły na artystycznym obrazie Polski na świecie, została przygotowana w Centralnym Muzeum Włókiennictwa w Łodzi.

Wystawa prezentuje prace z kolekcji Muzeum, ale także dzieła wypożyczone z innych instytucji (w tym nagradzane na świecie). Znajdują się wśród nich te z początkowego okresu twórczości, pokazane są również tkaniny strukturalne, których forma coraz bardziej przybierała kształt reliefów z pęknięciami i ażurowymi prześwitami. Ukazują one proces zmian i stopniowego nawarstwiania struktur, linię rozwoju języka formalnego. Nie mogło zabraknąć oczywiście samych abakanów, będących efektem szeregu eksperymentów i śmiałych decyzji artystycznych, ukoronowaniem zmagań z materią.

Absolutną rewelacją wystawy będzie druga odsłona wystawy (otwarcie w kwietniu 2018 r.), w której Muzeum zaprezentuje dzieła artystki wcześniej w Polsce niepokazywane, udostępnione dzięki uprzejmości szwajcarskiej Fundacji Toms&Pauli. Fundacja ta przechowuje dokumenty i dzieła sztuki związane z historią Biennale w Lozannie, imprezy kluczowej dla rozwoju nowoczesnej tkaniny artystycznej na świecie. Taka forma ekspozycji pozwoli pełniej zapoznać się z drogą twórczą artystki, bowiem pierwszy etap unaocznia kierunki rozwoju myśli artystycznej i drogę dochodzenia do rewolucyjnych rozwiązań formalnych. Kolejny zaś, wzbogacony o eksponaty lozańskie, ukaże pełnię dokonań i dojrzałość osiągnięć Magdaleny Abakanowicz.

Integralnym elementem ekspozycji jest pokaz filmu, zrealizowanego przez Kazimierza Muchę z muzyką Bogusława Schäffera, nagranego w Studiu Eksperymentalnym Polskiego Radia. W filmie wykorzystano zapis instalacji plenerowej Magdaleny Abakanowicz, zrealizowanej w Łebie w 1968 r., podczas której organiczne, materialne formy abakanów poddają się podmuchom wiatru, poruszają i integrują z naturalnym otoczeniem dzikich wydm, tym samym podkreślając swoją biologiczną proweniencję.

Te wszystkie aspekty z bogatego słownika wyrażeń i znaczeń, jakim posługiwała się Magdalena Abakanowicz, są ukazane na wystawie, która ma przede wszystkim przybliżyć intelektualne źródła i drogi odważnych warsztatowych eksperymentów. Długość trwania ekspozycji i ranga zaprezentowanych w obu odsłonach dzieł będą najpełniejszym podsumowaniem twórczości i uhonorowaniem tej kluczowej dla polskiej sztuki artystki.
Marta Kowalewska, kuratorka wystawy

Więcej - http://cmwl.pl/wydarzenie/wybrane/metamorfizm,55

 

Autor: Anna Leszkowska

Opublikowano: 30 grudzień 2021

Odsłon: 1319

We wrocławskim Muzeum Sztuki Współczesnej - Pawilonie Czterech Kopuł - do 28.08.22 będzie czynna wystawa dorobku artystycznego Magdaleny Abakanowicz, najbardziej znanej na świecie współczesnej polskiej artystki.

Wystawione zostały wszystkie dzieła artystki znajdujące się w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu, które może pochwalić się największą i najbardziej reprezentatywną kolekcją jej prac. Oprócz abakanów, rzeźb, grafik, obrazów obejrzeć można również materiały dokumentalne przedstawiające aktywność rzeźbiarki na przestrzeni kilku dekad w rozmaitych miejscach globu.
Abakanowicz – będąca w bliskiej relacji z naturą, wykorzystująca w sposób oryginalny naturalne tworzywa, takie jak włókna sizalowe, jutowe czy drewno – została zaprezentowana jako artystka skupiona na badaniu „kondycji ludzkiej”, która doskonale wpisuje się w aktualny w sztuce współczesnej sposób myślenia recyklingowego i proekologicznego.
Główną ekspozycję dopełnia wystawa edukacyjna, przygotowany został także bogaty program wydarzeń towarzyszących, takich jak oprowadzania po wystawie, wykłady, warsztaty, spektakle. […]

***
Muzeum Narodowe we Wrocławiu sprawuje pieczę nad dorobkiem artystycznym najwybitniejszej artystki polskiej XX w. Magdaleny Abakanowicz i może poszczycić się największą w świecie i najbardziej reprezentatywną kolekcją jej prac. W zbiorach Muzeum znajdują się 53 dzieła artystki, z których większość stanowią wieloelementowe zespoły prac (w sumie 393 obiekty). Wrocławskie zbiory dokumentują aktywność twórczą Abakanowicz niemal od momentu jej debiutu aż po dzieła realizowane w pierwszych latach XXI wieku. Do zespołu należą m.in. słynne wielkoformatowe kompozycje przestrzenne – abakany, jak i realizowane w kolejnych dekadach znakomite zespoły rzeźb figuralnych z cyklu Tłum, Plecy, Postacie siedzące, a także prace unikatowe, jak War Games czy Koło z liną.

Magdalena Abakanowicz [1930–2017]

Jedna z najwybitniejszych polskich artystek XX wieku, rzeźbiarka, autorka prac z zakresu tkaniny artystycznej. W latach 1949–1950 studiowała w PWSSP w Gdańsku, a następnie w ASP w Warszawie.
Od połowy lat 60. XX w. tworzyła w tkaninie monumentalne kompozycje przestrzenne, nazwane abakanami, które pokazała po raz pierwszy na Biennale Tkaniny w Lozannie w 1962 r. Abakany, opracowane jako kompozycje przestrzenne, na poły rzeźbiarskie, były przykładem nowatorskiego i oryginalnego wykorzystania tradycyjnego tworzywa. Od lat 70. artystka wykonywała duże zespoły figuralne i prace o strukturze organicznej z tkaniny utwardzanej żywicą, a także kompozycje z drewna, metalu i kamienia, m.in. serie: Alteracje, Plecy, Tłum, Embriologia, War Games.

Od połowy lat 60. XX w. twórczość Magdaleny Abakanowicz cieszyła się niezmiennie najwyższym uznaniem międzynarodowej krytyki. Po 2000 roku artystka podejmowała eksperymenty z nowym tworzywem, budując z metalowych płyt kompozycje z aluzjami do świata zwierząt (m.in. seria Ptaki). Zrealizowała rzeźby plenerowe (z kamienia lub metalu) w Polsce oraz we Włoszech, Izraelu, Japonii, USA. W 1992 r. w konkursie na przedłużenie Wielkiej Osi Paryża wyróżniono projekt jej autorstwa – Architekturę arborealną – w którym przedstawiła koncepcję ekologicznego miasta. Należała do grona artystów promowanych przez renomowaną Marlborough Gallery. […]
Kuratorki: dr Barbara Banaś i Iwona Dorota Bigos

Więcej - https://mnwr.pl/abakanowicz-totalna/

 

________________________________________