Naukowa agora (el)
- Autor: red.
- Odsłon: 8655
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 61
Kryzys w nauce, który podważa skuteczność badań naukowych jest w dużym stopniu niedoceniany głównie dlatego, że niemożność powtórzenia wyników, stronniczość ideologiczna, konflikty interesów i oszustwa są zwykle omawiane w oderwaniu od rzeczywistości — bez uwzględniania ich skumulowanych skutków i wspólnych przyczyn.
Naukowcy sami nie rozwiążą tego problemu. Nadzór obywatelski jest niezbędny. Ale najpierw obywatele muszą zostać poinformowani.
Oszustwa naukowe zostały uprzemysłowione
Oszustwa są z natury trudne do wykrycia. Chociaż ulepszone narzędzia do wykrywania (np. analiza duplikacji obrazu) mogą mieć trudności z wykrywaniem obecnych oszustw, biorąc pod uwagę szybką adaptację oszustów, nadal dostarczają cennych informacji na temat wcześniejszych nadużyć.
Szczególnie niepokojący jest fakt, że oszustwa nie ograniczają się już do jednostek, ale coraz częściej popełniane są przez zorganizowane sieci (patrz: Richardson i in., „Instytucje umożliwiające oszustwa naukowe na dużą skalę są duże, odporne i szybko rosną ”). Istnienie oszustów nie powinno dyskredytować całej grupy zawodowej, ale obowiązkiem każdej grupy pozostaje ich demaskowanie i usuwanie.
Kryzys replikacji
Wielu opublikowanych wyników nie da się odtworzyć: to kryzys replikacji. Niekoniecznie wynika to z oszustwa. W wielu obszarach wyniki mają charakter statystyczny: mogą być również wynikiem przypadku. Na przykład, aby sprawdzić, czy kostka jest sfałszowana, rzuć nią wiele razy. Jeśli jedna strona pojawia się nieproporcjonalnie często, wyciągnij wniosek, że jest stronnicza.
Możliwe jest jednak, że rzut kostką jest sprawiedliwy, a wynik jest po prostu losowy. Zazwyczaj wynik jest akceptowany, jeśli prawdopodobieństwo, że wystąpił losowo, jest niższe niż arbitralnie ustalony próg 5% (chociaż w niektórych dziedzinach, takich jak fizyka cząstek elementarnych, próg ten jest znacznie niższy).
Dlatego generalnie można by oczekiwać, że 5% wyników statystycznych będzie niepoprawnych. W rzeczywistości jednak odsetek ten jest znacznie wyższy, szczególnie ze względu na błąd publikacji. Spektakularne wyniki mają większą szansę na publikację, mimo że częściej są to statystyczne pomyłki.
Już w 2005 roku John Ioannidis wykazał w swojej przełomowej pracy „Dlaczego większość opublikowanych wyników badań jest fałszywa ”, że odsetek fałszywych wyników statystycznych znacznie przekracza 5%. Zakrojony na szeroką skalę projekt replikacji w psychologii potwierdził, że replikacja dotyczy jedynie niewielkiej części wyników. Wskaźniki błędów replikacji są również wysokie w badaniach onkologicznych i biomedycznych. Co zaskakujące, nie przeprowadzono metaanalizy porównującej wskaźniki błędów replikacji w różnych dyscyplinach. Dlaczego nie rozpocząć zakrojonego na szeroką skalę projektu replikacji obejmującego wszystkie dyscypliny?
Kryzys replikacji jest znany od lat i wciąż trwa. Jednak w zasadzie można go szybko i drastycznie ograniczyć. Rozwiązania istnieją. Czasopisma muszą wymagać przejrzystości: pełnego ujawnienia danych i metodologii, aby umożliwić replikację. Metody i hipotezy powinny być rejestrowane z wyprzedzeniem, aby zapobiec generowaniu hipotez post hoc. Artykuły powinny być akceptowane na podstawie trafności pytania badawczego i rygorystycznej metodyki, a nie na podstawie wyników.
Zmniejsza to motywację i możliwości dążenia do uzyskania statystycznie wątpliwych wyników. Centrum Otwartej Nauki oferuje narzędzia wspierające to podejście, ale są one wykorzystywane jedynie w mniejszości publikacji.
Uniwersytety powinny replikować więcej badań, zaczynając od tych najważniejszych (aby przetestować podstawy danej dyscypliny) i losowo wybierając nowo opublikowane wyniki (aby zachęcić naukowców do większej skrupulatności poprzez zwiększenie ryzyka recenzji ich badań). Studenci zdobyliby cenne doświadczenie, oferując jednocześnie niezwykle przydatną usługę. Replikacja to potężne narzędzie edukacyjne.
Inicjatywy takie jak Centrum Otwartej Nauki promują replikację, ale ich skala jest wciąż skromna w porównaniu z globalnymi wynikami badań. Status replikacji powinien być łatwo dostępny podczas konsultacji z badaniem, a dziennikarze powinni systematycznie o nim informować. Należy również wprowadzić zabezpieczenia zapobiegające oszustwom związanym ze zmową walidacyjną, w ramach których naukowcy bezkrytycznie powielają wyniki innych. Wszystkie te działania powinny zostać wdrożone szybko.
Cieszy rosnąca liczba inicjatyw mających na celu rozwiązanie kryzysu replikacji. Oprócz wspomnianego Centrum Otwartej Nauki, innymi godnymi uwagi przykładami są Instytut Replikacji, Open Science NL oraz Inicjatywa Replikacji Narodowego Instytutu Zdrowia (NIH). Niemniej jednak wpływ tych inicjatyw pozostaje niewielki w porównaniu ze skalą samego kryzysu replikacji.
Brak pilnej reakcji społeczności naukowej na kryzys replikacji jest jeszcze bardziej niepokojący niż sam kryzys. Inercja? Głębszy problem polega na tym, że dla zbyt wielu naukowców poszukiwanie prawdy nie jest już najwyższym priorytetem. Świadczy o tym ich rosnące podporządkowanie autorytarnym ideologiom.
Ideologiczne zawłaszczanie uniwersytetów ujawnia odwrócenie się od poszukiwania prawdy, co również utrudnia przezwyciężenie kryzysu replikacji. Z drugiej strony, ideologiczne zawłaszczanie zakorzeniło się na już osłabionym gruncie – co pokazuje sam kryzys replikacji.
Przywłaszczenie ideologiczne
Główne uniwersytety, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, zostały przejęte przez ideologie autorytarne. Czy to świadomie, czy nie, badacze często powtarzali twierdzenia, o których wiedzieli, że są fałszywe. Aby zdemaskować ten ideologiczny wpływ, Peter Boghossian, James Lindsay i Helen Pluckrose opublikowali celowo absurdalne, a jednocześnie poprawne politycznie prace (prezentują je w filmie ). Boghossian został zmuszony do rezygnacji z pracy na swojej uczelni i został współzałożycielem Uniwersytetu w Austin, który pozycjonuje się jako jedna z niewielu alternatyw dla uniwersytetów przejętych przez ruch „wokeism”.
Inną alternatywą jest Akademia Petersona, założona przez Jordana Petersona. Zasłynął on odmową wygłoszenia konkretnego przemówienia na mocy kanadyjskiego prawa, otrzymywał listy z pogróżkami ze swojego uniwersytetu w Toronto i ostatecznie zrezygnował z pracy. Bret Weinstein, który sprzeciwiał się dniom wolnym, podczas których biali mieli nie wchodzić na teren kampusu uniwersyteckiego, również został zmuszony do rezygnacji, podobnie jak jego żona. Przebudzenie społeczne coraz bardziej rozprzestrzenia się na uniwersytety europejskie.
Na przykład profesor Kathleen Stock zrezygnowała ze stanowiska na Uniwersytecie Sussex w październiku 2021 roku po tym, jak spotkała się z powszechnymi szykanami z powodu swoich poglądów na temat płci biologicznej i tożsamości płciowej. To tylko kilka przykładów ilustrujących siłę, jaką zyskał ruch „wokeism” na uniwersytetach.
Nękanie osób uznanych za politycznie niepoprawne często wynika ze zorganizowanego lobbingu niektórych studentów, administratorów i pracowników naukowych. Przebudzenie może nie tylko prowadzić do rezygnacji badaczy lub wymuszać zatrudnianie niekompetentnych badaczy (wybieranych na podstawie kryteriów innych niż merytoryczne), ale także może dyktować lub zakazywać tematów badań lub nauczania, a także zniekształcać sposób ich badania (np. poprzez zakaz badania potencjalnych przyczyn danego zjawiska). W tych okolicznościach nie dziwi fakt, że wielu naukowców przywiązuje niewielką wagę do poszukiwania prawdy.
W środowisku naukowym narasta opór. Słychać różnorodne głosy akademickie, na przykład w książce The War on Science pod redakcją Lawrence’a Kraussa (zobacz również wywiad z Kraussem zapowiadający książkę: Lawrence Krauss: The new war on science | UnHerd oraz rozmowy Kraussa z autorami książki na stronie internetowej: The Origins Podcast ). Nadal nie jest jasne, czy najbardziej dotknięte kryzysem uniwersytety uda się odbudować, czy też będą musiały zostać zastąpione nowymi, zdrowszymi instytucjami.
Korekta wpływu ideologii na amerykańskie uniwersytety jest spóźniona. Jednak podejście obecnej administracji Trumpa jest prymitywne i niezróżnicowane. Nie chodzi o przywrócenie równowagi, ale raczej o wzrost prawicowego autorytaryzmu, który odzwierciedla nadużycia „wokeizmu”. Dwa autorytaryzmy, które się wzajemnie wzmacniają. Amerykańskie środowisko akademickie jest rozdarte między nimi.
Przejęcie ideologiczne jest najbardziej widoczne w Ameryce Północnej, ale rozprzestrzenia się także w innych częściach świata, szczególnie w Europie (zob. np. France: Face à l'obscurantisme awake ). Co więcej, biorąc pod uwagę globalny charakter nauki, stronnicze badania publikowane przez amerykańskie uniwersytety w ramach danej dyscypliny ostatecznie prowadzą do globalnego skażenia tej dyscypliny – zwłaszcza że wiele najbardziej prestiżowych instytucji ma siedzibę w Ameryce Północnej i jest przejętych ideologicznie (według rankingu FIRE z 2025 r. dotyczącego wolności słowa w amerykańskich uczelniach, Uniwersytet Harvarda jest najniżej sklasyfikowaną uczelnią pod względem wolności słowa w tym roku, po raz drugi z rzędu).
Konflikty interesów
Niektórzy badacze szczególnie otwarcie przedkładali osobiste korzyści nad prawdę. Na przykład 27 naukowców opublikowało list w czasopiśmie „The Lancet”, w którym osoby sugerujące, że COVID-19 mógł wydostać się z laboratorium, nazwano „teoretykami spiskowymi”, cenzurując w ten sposób debatę na wczesnym etapie pandemii.
W tamtym czasie kilku autorów nie ujawniło konfliktu interesów, w tym Peter Daszak, który współpracował z Instytutem Wirusologii w Wuhan (i został później wybrany przez WHO na jedynego przedstawiciela Ameryki w zespole badającym pochodzenie COVID-19).
Przed pandemią ja i prawdopodobnie większość obywateli nie zdawaliśmy sobie sprawy, że wirusy są sztucznie udoskonalane poprzez badania nad wzmocnieniem funkcji (gain-of-function). Rodzi to niepokojące pytanie: czy istnieją obecnie inne procedury, które stanowią poważne ryzyko, ale pozostają ukryte przed opinią publiczną? Jaką rolę odgrywa dziennikarstwo naukowe, jeśli nie informuje opinii publicznej o takich zagrożeniach?
Dlaczego ma znaczenie, skąd wziął się COVID-19 (zobacz Bret Weinstein: Dlaczego COVID-19 mógł wydostać się z laboratorium | Doświadczenie Joe Rogana i Skąd naprawdę wziął się COVID-19? z Mattem Ridleyem | TRIGGERnometry)?
Po pierwsze, wiedza o pochodzeniu COVID-19 w czasie, gdy wirus był jeszcze słabo poznany, mogłaby dostarczyć ważnych informacji na temat jego właściwości i potencjalnie pomóc w skuteczniejszym opracowaniu strategii wczesnego zapobiegania.
Po drugie, jeśli COVID-19 powstał w laboratorium, zrozumienie szczegółów wypadku mogłoby pomóc w opracowaniu skuteczniejszych środków ochronnych.
Po trzecie, ignorowanie źródła pandemii grozi ośmieleniem osób dopuszczających się czynów niedozwolonych: jeśli winą zawsze obarcza się naturę, celowe uwolnienia mogą pozostać niezauważone i bezkarne.
Po czwarte, jesteśmy winni ofiarom dowiedzenie się, co się stało.
Podczas pandemii COVID-19 cenzura i demonizacja tych, którzy kwestionowali oficjalne narracje, dotyczyły nie tylko pochodzenia wirusa, ale także skuteczności i skutków ubocznych podjętych środków, takich jak lockdowny, noszenie maseczek, szczepienia, leki itd.
Pandemia COVID-19 to nie jedyny przypadek, w którym konflikty interesów odgrywają istotną rolę. Konflikty te często wynikają z finansowania prywatnego. Fundatorzy mogą wpływać na badaczy lub po prostu wybierać tych, którzy najprawdopodobniej osiągną pożądane rezultaty. Fakty zazwyczaj nie mówią same za siebie. W jednym z badań różnym badaczom przedstawiono identyczne dane, aby przetestować dwie hipotezy: ich wnioski były bardzo różne. Wybór odpowiedniego analityka może zatem wystarczyć do osiągnięcia pożądanego rezultatu.
Naukowcy często mogą interpretować dane w dowolny sposób, kierując się motywami ideologicznymi, finansowymi lub zawodowymi.
Zepsuta nauka potrzebuje nas wszystkich: badaczy, dziennikarzy i obywateli
Kryzys w nauce ma wiele aspektów, ale jedną główną przyczynę: prawda często schodzi na dalszy plan. Wielu naukowców nadal pracuje sumiennie i przestrzega najwyższych standardów, ale coraz więcej z nich przedkłada inne cele nad poszukiwanie prawdy. To już nie są prawdziwi naukowcy.
Podobnie jak inni ludzie, naukowcy reagują na zachęty. Wiedzą, że ich kariera zależy bardziej od liczby opublikowanych artykułów i częstotliwości cytowań niż od ich rzeczywistej wartości. Grają w tę grę. Recenzując artykuł w ramach recenzji eksperckiej, wiedzą, że nie mogą rzetelnie ocenić słuszności jego wniosków, jeśli nie ma w nich oczywistych wad.
Często brakuje im informacji potrzebnych do powtórzenia badania, a poza tym mają ważniejsze sprawy na głowie. Grają na zwłokę. Skupiają się na publikowaniu artykułów i dystansują się od funkcjonowania swojego uniwersytetu.
Kiedy autorytarna ideologia wykorzystuje to, by przejąć władzę nad instytucją, naukowcy podporządkowują się jej żądaniom. Poddają się, tak jak wtedy, gdy koncentrowali swoje badania na zdobywaniu grantów. Istnieją wyjątki, ale większość badaczy gra w grę, która nie ma już nic wspólnego z prawdą.
Pilnie potrzebujemy nauki, aby stawić czoła poważnym wyzwaniom, takim jak klimat, energetyka i zdrowie. Nauka może jednak spełnić tę rolę tylko wtedy, gdy zostanie przywrócona. Poszukiwanie prawdy musi ponownie stać się jej podstawową wartością. Należy przywrócić metodę naukową i wolność wypowiedzi.
Nauka wciąż cieszy się dużym uznaniem dzięki swoim dotychczasowym osiągnięciom. Nasze osiągnięcia technologiczne dowodzą, że zrozumieliśmy coś z funkcjonowania świata. Jednak te dotychczasowe osiągnięcia nic nie mówią o obecnym stanie nauki ani o dyscyplinach, które nie prowadzą do rozwoju technologii.
Jak przywrócić naukę? Pomimo obiecujących inicjatyw, społeczność naukowa nie przezwyciężyła kryzysu. Świadczy to o braku potencjału lub zbiorowej woli. Kryzys replikacji utrzymuje się pomimo dostępnych rozwiązań. Co gorsza, wielu naukowców z elitarnych amerykańskich uniwersytetów hołduje autorytarnym ideologiom.
Naukowcy nie uratują nauki, dopóki obywatele, którzy finansują znaczną część ich badań i mogą przestać dać się zwieść nienaukowym badaniom, nie zmuszą ich do działania. Ten kryzys nie może trwać wiecznie.
Obywatele muszą zostać poinformowani. W końcu zostaną. Ale im szybciej, tym lepiej, aby szkody mogły zostać szybko naprawione.
Niestety, dziennikarze często bagatelizują kryzys, aby chronić reputację nauki. Próbując go chronić, opóźniają jego odbudowę i dyskredytują siebie. Kiedy załamania nie da się już ukryć, obywatele będą pytać: „Dlaczego tak długo ukrywaliście problem?” (Według jednego z badań , na przykład, 75% Niemców nigdy nie słyszało o kryzysie replikacji). I przestaną im ufać.
Dziennikarze muszą zabrać głos już teraz, aby pomoc dotarła jak najszybciej i aby popularyzatorzy nauki nie zostali porwani falą dyskredytacji.
Zastosowanie teorii gier zarówno do kryzysu replikacji, jak i do ideologicznego przejęcia uniwersytetów byłoby przydatne. Na pierwszy rzut oka zmiana reguł gry powinna być możliwa, tak aby bodźce były dostosowane do przeciwdziałania kryzysowi replikacji.
Zwalczanie ideologicznego przejęcia uniwersytetów wydaje się jednak bardziej opierać na surowych relacjach władzy.
Ważne jest zidentyfikowanie odpowiednich punktów nacisku. Jednym z nich może być przerwanie cyklu sygnalizowania cnoty poprzez wykazanie, że „wokeizm” nie jest cnotą, a jej performatywnym zniekształceniem.
Wypowiedzenie się może przełamać mur milczenia i zachęcić innych do zrobienia tego samego. Tworzenie nowych, zdrowych instytucji może również wywołać efekt kuli śnieżnej.
Unikaj nihilizmu
Głębokość kryzysu może przyprawiać o zawrót głowy i prowadzić do nihilizmu. Ale mamy kompas: metoda naukowa służy przybliżaniu prawdy. Problem w tym, że „naukowcy” zbyt często z niej rezygnują. Wiemy, co robić. I możemy zaufać dyscyplinom i instytucjom, które ściśle przestrzegają metody naukowej.
Dziennikarze muszą pomagać, nie tylko relacjonując wyniki, ale także prezentując poziom naukowej rzetelności, który za nimi stoi. W tym celu powinniśmy dążyć do opracowania indeksu mierzącego rzetelność naukową w poszczególnych dyscyplinach i uniwersytetach na całym świecie. Musimy jednak zadbać o to, aby rozwój tego indeksu nie stał się samowystarczalny. To zróżnicowane podejście jest niezbędne nie tylko po to, aby uniknąć wylania dziecka z kąpielą, ale także po to, aby zachęcić dyscypliny i uniwersytety do powrotu do naukowej rzetelności.
Niestety, najmniej rygorystyczne dyscypliny często zajmują się sprawami ludzkimi, gdzie stronniczość jest zarówno bardziej kusząca, jak i łatwiejsza do wdrożenia. Kusząca, ponieważ wpływa na politykę. Łatwiejsza do wdrożenia, ponieważ jej złożoność stwarza większe pole do manipulacji.
Dopóki nauka nie zostanie przywrócona, czy nadal możemy ufać nauce w dyscyplinach i instytucjach o niskim rygorze naukowym? Jedną z odpowiedzi może być stwierdzenie, że niski rygor naukowy jest lepszy niż jego brak. Jednak ten rygor naukowy czasami jest tak niski, że jest zazwyczaj mylący i lepiej byłoby, gdyby te dyscypliny i uniwersytety przestały zachwalać zalety nauki.
Podstawowy sceptycyzm, który wymaga dowodów i dąży do zrozumienia, skąd wiemy to, co wiemy, jest fundamentalnie zdrowy, a nawet kluczowy dla podejścia naukowego. W obliczu kryzysu naukowego, którego obecnie doświadczamy, obywatele muszą zachować szczególną czujność. Ich zaufanie może być jedynie warunkowe i szczegółowe, uwarunkowane przedstawionymi argumentami i dowodami przestrzegania metody naukowej. Szczegółowe: zaufanie powinno różnić się w zależności od dyscypliny i instytucji. Nie chodzi o jednakowe zaufanie lub nieufność wobec wszystkiego, co podaje się za naukę, ale o zaufanie oparte na naukowej rzetelności danej dyscypliny i uniwersytetu prezentującego wyniki. Kierowanie się zdrowym rozsądkiem nie jest zabronione.
Kiedy ci, którzy zdradzają metodę naukową, widzą, że nie mogą już wpływać na opinię publiczną, są zmuszani do reform.
Samozadowolenie zatruwa naukę, której tak rozpaczliwie potrzebujemy. Obywatele, dziennikarze i naukowcy muszą działać już teraz, aby przywrócić duszy nauki: bezkompromisowe dążenie do prawdy.
Pierre-Alain Bruchez (offGuardian)
Pierre-Alain Bruchez jest doktorem ekonomii i wcześniej pracował w Szwajcarskiej Federalnej Administracji Finansowej. Pisze o demokracji, nauce i naturze.
Źródło: https://off-guardian.org/2025/09/06/saving-the-science-we-crucially-need/
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 392
W latach 2020–2022 Pharma zapłaciła 1,06 miliarda dolarów recenzentom w głównych czasopismach medycznych.
Jak wynika z danych opublikowanych w październiku 2024 w Journal of the American Medical Association (JAMA), w latach 2020–2022 przemysł farmaceutyczny zapłacił recenzentom głównych czasopism medycznych 1,06 miliarda dolarów.
Płatności na rzecz recenzentów czasopism The BMJ, JAMA, The Lancet i The New England Journal of Medicine obejmowały 1 miliard dolarów na rzecz osób fizycznych lub ich instytucji za badania oraz 64,18 miliona dolarów na pokrycie ogólnych opłat, w tym podróży i posiłków. Opłaty za konsultacje i wystąpienia wyniosły odpowiednio 34,31 mln dolarów i 11,80 mln dolarów.
Spośród prawie 2000 przeanalizowanych recenzentów medycznych ponad połowa otrzymała co najmniej jedną płatność od branży w latach 2020–2022.
Autorzy badania stwierdzili, że choć zbadano konflikty interesów między redaktorami czasopism i autorami, konflikty interesów między recenzentami mogły być trudniejsze do oceny.
„Tradycyjnie nieprzejrzysty charakter” recenzji naukowych utrudnia ocenę recenzentów „pomimo ich kluczowej roli w publikacjach akademickich” – piszą autorzy.
Jak wynika z badania JAMA, typowe zasady dotyczące konfliktu interesów stosowane przez większość czasopism wobec autorów – wymagające od nich jedynie ujawnienia konfliktu interesów – zazwyczaj nie mają zastosowania do recenzentów.
Chociaż redaktorzy czasopism pytają o te konflikty, rzadko ujawniają je publicznie – mimo że wielu recenzentów czołowych czasopism może mieć powiązania z branżą „ze względu na swoją wiedzę akademicką” – piszą autorzy.
Doktor Karl Jablonowski, starszy naukowiec w Children's Health Defense, powiedział The Defender, że proces naukowy jest zagrożony, gdy recenzenci są zobowiązani wobec Wielkiej Farmacji, a nie społeczności naukowej.
„W pobliżu procesu publikacji nie powinny znajdować się żadne konkurencyjne ani konkurujące interesy” – stwierdził, dodając:
„Nauka jest wspólnotą. Potrzebujemy siebie nawzajem, aby modyfikować pomysły i przekształcać je w lepsze pomysły, krytykować, ulepszać, inaczej nie pójdziemy do przodu. Publikacja naukowa to sposób, w jaki naukowcy komunikują się ze sobą. To jedyna rzecz, której nie można dotknąć, która jest zbyt cenna i zbyt ważna, aby w nią ingerować.
„Jako naukowcy mamy fundamentalne obowiązki wobec społeczności . Obejmuje to zapewnienie, że nasza jedyna uświęcona tradycją metoda wzajemnego przekazywania pomysłów jest bezinteresowna i wolna od konfliktów interesów”.
Dr. Adriane Fugh-Berman, dyrektor PharmedOut , projektu Centrum Medycznego Uniwersytetu Georgetown, który kształci lekarzy w zakresie branżowych praktyk marketingowych, powiedziała MedPage Today, że firmy farmaceutyczne są największymi nabywcami artykułów preprintowych i intensywnie reklamują się w magazynach, co „wpływa na to, co jest publikowane .”
„Oczywiście, artykuły krytyczne wobec leków są rzadziej publikowane w czasopismach wspieranych przez firmy farmaceutyczne, których redaktorów i recenzentów wspierają firmy farmaceutyczne” – stwierdziła.
Autorzy badania dokonali identyfikacji recenzentów na podstawie list recenzentów poszczególnych czasopism z 2022 roku. Przeszukali bazę danych otwartych płatności Centers for Medicare & Medicaid Services pod kątem płatności na rzecz asesorów.
Producenci leków mają obowiązek zgłaszania płatności na rzecz lekarzy do bazy danych, która została utworzona przez prawodawców w 2013 roku, aby rozwiać rosnące obawy społeczne dotyczące wpływu Big Pharma na lekarzy.
Autorzy listu badawczego JAMA ograniczyli swoją analizę do lekarzy mieszkających w USA, ponieważ tylko oni są wymienieni w Otwartych Płatnościach. Spośród 7021 recenzentów 1962 było praktykującymi lekarzami i dlatego można je było przeszukiwać. Spośród nich 145 przeprowadziło recenzje dla więcej niż jednego czasopisma.
Ogólnie rzecz biorąc, autorzy ustalili, że 1155 recenzentów uwzględnionych w ich badaniu otrzymało płatności branżowe w latach 2020–2022, przy czym większość płatności trafiła do lekarzy i ich instytucji w celu finansowania badań.
Ponad połowa recenzentów przyjęła płatności za podróże, wystąpienia i doradztwo. Średnia wartość tych bezpośrednich płatności niezwiązanych z badaniami wynosiła 7614 dolarów.
Autorzy stwierdzili, że w badaniu mogło dojść do niedoszacowania płatności branży, ponieważ wykluczono z niego lekarzy i recenzentów spoza USA, którzy nie są praktykującymi lekarzami. Nie uwzględniono w nim płatności od innych podmiotów mogących powodować konflikt interesów, w tym od firm ubezpieczeniowych i technologicznych.
„Potrzebne są dodatkowe badania i przejrzystość w zakresie płatności branżowych w procesie wzajemnej oceny” – podsumowali naukowcy.
Źródło: https://childrenshealthdefense.org/defender/pharma-paid-1-billion-reviewers-top-medical-journals/
- Autor: Anna Leszkowska
- Odsłon: 1643
Wiele lat temu, a dokładnie to w 1999 roku, odbywałem staż naukowy w Physikalisch-Technische Bundesanstalt PTB (National Metrology Institute) w Berlinie. W XIX wieku w obecnym budynku PTB mieścił się Physikalisch-Technische Reichsanstalt (Imperial Physical Technical Institute – PTR).
Na początku stażu przydzielono mi miejsce pracy w pokoju, w którym stało jako eksponat bardzo stare ciało czarne. Zostało ono skonstruowane pod koniec XIX wieku przez prof. Heinricha Rubensa i posłużyło do wyprowadzenia prawa Plancka. Pooglądałem to ciało czarne, przeanalizowałem zasady jego konstrukcji i od prawie dwudziestu lat buduję aparaturę pomiarową do badań optoelektronicznych urządzeń obrazujących, której częścią są zwykle ciała czarne.
Mam ogromny szacunek do profesora Rubensa, bez którego Planck nie mógłby wyprowadzić swojego słynnego prawa i dokonać przełomu w fizyce. Ponad sto lat później, mając do dyspozycji nowe materiały, nowoczesną elektronikę oraz technikę komputerową, potrafię skonstruować wysokotemperaturowe ciała czarne, które umożliwiają regulację temperatury z większą szybkością oraz pomiar temperatury z lepszą rozdzielczością, ale emisyjność, dokładność pomiaru oraz jednorodność rozkładu temperatury są prawie na tym samym poziomie.
Podobna sytuacja występuje z dokładnością pomiarów różnych parametrów optycznych z wykorzystaniem ciał czarnych, które prowadził ten pedantyczny profesor z Berlina. Musiał on posiadać ogromną wiedzę zarówno w zakresie fizyki jak i narzędzi dostępnych na ówczesnym rynku, aby samodzielnie skonstruować aparaturę pomiarową znacznie wyprzedzającą sprzęt pomiarowy oferowany przez przemysł pod koniec XIX wieku.
Prof. Heinrich Rubens to obecnie zapomniana postać, ale w okresie swojej aktywności zawodowej był ceniony na równi z takimi naukowcami jak Planck, Wien, Kirchhoff, i inni ( był członkiem Pruskiej Akademii Nauk). Takich naukowców jak prof. Rubens, którzy potrafili konstruować zaawansowaną aparaturę pomiarową i prowadzić pomiary ze zdumiewającą dokładnością było więcej i ta grupa przyczyniła się znacznie do ukształtowania potęgi nauki niemieckiej na przełomie XIX i XX wieku. Dla tych naukowców wytworzenie nowej, w pełni sprawnej i nadającej się do użytku aparatury naukowej, czy przeprowadzenie zaawansowanych pomiarów przy pomocy bardzo skromnego zestawu narzędzi było normalną pracą.
Piszę o tym, ponieważ tego typu postawa to rzadkość we współczesnym świecie nauki. Typowy współczesny naukowiec w zasadzie już przywykł, że aparaturę naukową potrzebną do jego badań kupuje w ramach jakiegoś tam projektu od jakieś tam firmy. Takie zakupy aparatury pomiarowej od wyspecjalizowanych firm są uzasadnione, ale z pewnymi ograniczeniami. Podejmowanie przez naukowców prób wytworzenia aparatury pomiarowej, która jest dostępna na rynku nie ma żadnego uzasadnienia. Problemem jest jednak to, że współczesny naukowiec zwykle oczekuje od firm również opracowania zupełnie nowej skomputeryzowanej aparatury umożliwiającej zautomatyzowany pomiar bez prób osobistego zaangażowania w zrozumienie zasad konstrukcji i działania tej aparatury czy też samego procesu pomiaru.
Skutek takiej postawy to współczesna literatura naukowa, w której można znaleźć sporo artykułów zbudowanych na zasadzie: kupiliśmy taki sprzęt pomiarowy, przeprowadziliśmy badania i mamy takie wyniki pomiarów - bez analizy ich dokładności, próby wyeliminowania ewidentnych błędów, czy porównania z wynikami otrzymanymi przez inne zespoły - niekiedy diametralnie różnymi.
Druga postawa współczesnego naukowca względem aparatury pomiarowej to realizacja projektów naukowych zakładających wytworzenie nowej aparatury pomiarowej, która w przyszłości zostanie wdrożona do produkcji przez przemysł. Projekty takie są jak najbardziej potrzebne, ale system ich realizacji jest dość często wypaczany.
Po pierwsze, finansowanie uzyskują wnioski zakładające wytworzenie aparatury pomiarowej, która jest już produkowana seryjnie w skali globalnej, czy nawet w tym samym państwie. We współczesnym wyspecjalizowanym świecie recenzenci często nie mają wiedzy o tym, że unikalny produkt, który ma być opracowany w ramach projektu naukowego jest już dawno opracowany.
Po drugie, współczesny projekt naukowy kończy się zwykle tzw. demonstratorem technologii. Jest to bardzo pojemne pojęcie i można wykazać, że demonstrator działa nawet wówczas, jeśli jego koncepcja techniczna i wykonanie są wadliwe i nie ma szans na wdrożenie.
Po trzecie, współczesny naukowiec, w odróżnieniu od naukowca z XIX wieku, którego badania finansowali bogaci przemysłowcy, często dysponuje dużymi środkami finansowymi otrzymanymi z budżetu państwa. W tej sytuacji nie liczy się z kosztami przy opracowywaniu nowej aparatury pomiarowej i w efekcie zbudowana aparatura nawet jeśli działa, to nie może być produkowana, bo jest za droga.
Kieruję firmą, która produkuje aparaturę pomiarową do badań optoelektronicznych urządzeń obrazujących i główną grupą jej odbiorców są instytuty naukowe z całego świata. W tej sytuacji zamiast pisać ten krytyczny artykuł o cechach współczesnego naukowca, powinienem się cieszyć z istnienia tych cech, ponieważ dzięki nim firma ma zamówienia. Trzeba tylko wykazać pokorę, kiedy trafi się naukowiec dysponujący niewielką wiedzą, ale sporymi środkami finansowymi, który postrzega taką firmę jako rzemieślniczą, dostarczającą proste narzędzia pomiarowe. Trzeba też spokojnie zaakceptować sytuację, że w EU czy nawet w moim własnym kraju przyznawane są środki z budżetu na opracowanie aparatury pomiarowej, którą od dawna produkujemy w firmie. Wprawdzie pokora oraz spokojne akceptowanie nielogicznych sytuacji nie należą do moich mocnych stron charakteru, ale uczę się w tym zakresie, mając zachęty z całego świata.
Negatywne postawy współczesnego naukowca odnośnie aparatury pomiarowej, które opisałem są może nieco przejaskrawione, ale występują praktycznie w każdym kraju, nawet w tych, w których jest wysoki poziom wdrożeń wyników prac naukowych. Kiedy na wystawie w Chinach zauważyłem sporo zestawów pomiarowych do badań optoelektronicznych wystawianych przez chińskie instytuty naukowe, byłem nieco przygnębiony wizją zbliżającej się silnej chińskiej konkurencji. Ale nasz przedstawiciel pocieszył mnie, abym się nie martwił: sprzęt pomiarowy pokazywany przez chińskie instytuty naukowe często nie działa, jest za drogi, wymaga dopracowania, a instytutom najbardziej się opłacają nowe duże projekty rządowe. Po tych wyjaśnieniach uznałem, że naukowcy chińscy szybko się uczą od zachodnich kolegów, a ja nie powinienem narzekać na brak chińskich zamówień w najbliższej przyszłości.
Na zakończenie dodam, że bawiąc się w alternatywną historię naukową zastanawiałem się nad hipotetycznymi kosztami opracowania pierwszego ciała czarnego we współczesnych realiach. Doszedłem do wniosku, że gdyby prof. Rubens żył w XX – XXI wieku, to zgodnie ze schematem działania współczesnego naukowca (projekt badawczy, projekt celowy, projekt wdrożeniowy, zakupy aparatury wspomagającej, projekt na współpracę międzynarodową i szereg innych typów projektów), koszt opracowania jego unikalnej w ówczesnym świecie aparatury pomiarowej powinien być co najmniej na poziomie 10 mln euro, a czas wytworzenia sprawnie działającego urządzenia to minimum dziesięć lat.
Do tego trzeba jeszcze dorzucić koszty kilku międzynarodowych konferencji naukowych potrzebnych dla zaprezentowania tak epokowego urządzenia.
Z obecnej perspektywy wydaje się wręcz niemożliwe, aby można było wytworzyć tę unikalną aparaturę pomiarową za skromną pensję, oraz że obiad wydany przez prof. Plancka dla prof. Rubensa mógł zastąpić konferencję naukową. Z tych względów tym bardziej podziwiam tego zapomnianego profesora z Berlina, który ponad sto lat temu stworzył ówczesny majstersztyk sztuki inżynierskiej i umożliwił opracowanie nowego prawa fizyki, wykorzystywanego obecnie przez miliony naukowców i inżynierów, w tym i przeze mnie.
Krzysztof Chrzanowski
Od Redakcji: prof. Krzysztof Chrzanowski kieruje firmą Inframet.